سرفتن حوصله، هنگامی که از دست بعنوان تکیه گاه استفاده شود.

سرفتن حوصله، هنگامی که از دست بعنوان تکیه گاه استفاده شود.

هنگامی که شنونده آغاز به استفاده از دست خود به عنوان تکیه گاهی برای سرش می کند، سر رفتن حوصله و خستگی خود را آشکار می سازد و برای جلوگیری از خواب رفتن، از دستش به عنوان نگهدارنده سر استفاده می کند. میزان بی حوصلگی شنونده بستگی به این دارد که تا چه حد دست او سرش را بالا نگه داشته باشد. بی حوصلگی زیاد و عدم توجه زمانی نمایان می شود که دست به طور کامل سر را نگه داشته و نهایت بی حوصلگی زمانی است که سر روی میز قرار گرفته و طرف مقابل مشغول خرناس کشیدن باشد!

حرکات ضربه زدن به روی میز با انگشتان دست، و زدن پا به روی زمین اغلب توسط سخنرانان حرفه ای به اشتباه به عنوان حرکات بی حوصلگی و خستگی تعبیر می شود، حال آنکه در واقع اینها بی صبری و بی تابی را نشان می دهند. و چنانچه که حضار علائم بی حوصلگی و بی صبری را با هم به نمایش بگذارند، غیر مستقیم به سخنران می گویند که زمان پایان دادن به سخنرانی فرا رسیده است.